23 Μαΐου 2010 και ώρα γύρω στις 18:30 ήταν η τελευταία φόρα. Κυριακή ήταν και τότε…μια ηλιόλουστη Κυριακή. Τι είχε γίνει ακριβώς; Απλά είχαμε δεχθεί γκολ, και η τότε αντίπαλός μας (Α.Ο. Ίλιον)είχε μειώσει σε 2-1.
Από τότε μέχρι και σήμερα το πρωί στις 11:30 περίπου, κρατούσαμε την εστία μας ανέπαφη, σαν κόρη οφθαλμού, σαν απόρθητο κάστρο.(μιλάμε μόνο για τους εντός έδρας αγώνες του πρωταθλήματος).
Όμως ακόμα και τα κάστρα πέφτουνε, και τα ρεκόρ σπάνε. Ευτυχώς όμως που δε μας πλήγωσε πολύ το σημερινό αυτό γκολ. Ευτυχώς ισοφαρίσαμε, δυστυχώς δεν κερδίσαμε.
Το ποτήρι το βλέπει κανείς μισοάδειο ή μισογεμάτο, ανάλογα με την ψυχολογία του. Είτε είναι κανείς αισιόδοξος ή απαισιόδοξος, δεν έχει κανένα λόγο να μην αισιοδοξεί για τη συνέχεια του πρωταθλήματος, καθώς κρατάμε ακόμα τις τύχες μας, και όλα εξαρτώνται από εμάς.
Όμως με εμφανίσεις σαν του σημερινού πρώτου ημιχρόνου ούτε τύχη θα έχουμε, ούτε ελπίδα. Και σήμερα, το παιχνίδι ήταν ντέρμπι, κάτι που δεν φάνηκε μόνο στον αγωνιστικό χώρο, αλλά και στην εξέδρα, όπου και βρεθήκανε γύρω στα 300 άτομα, αριθμός ρεκόρ γι’ αυτήν την κατηγορία.
Όπως είπαμε και πιο πάνω, ήταν ντέρμπι μεγάλο σήμερα, και για να κερδίσεις ένα ντέρμπι, πέρα από τις ικανότητες θέλει τσαμπουκά και αποφασιστικότητα. Συστατικά που είχαμε την προηγούμενη εβδομάδα στην Λυκόβρυση, και που σήμερα λείψανε από αρκετούς.
Γι’ αυτό και η φιλοξενούμενη ομάδα ευτύχησε να ανοίξει το σκορ στο 24ό λεπτό, με σουτ μέσα από την περιοχή, και έχοντας ήδη μπει πιο αποφασισμένη μέσα στο γήπεδο. Στη συνέχεια, ψάξαμε το γκολ, το κηνυγήσαμε, αλλά κάτι μας έλειπε. Αυτό που μας έλειπε, το βρήκαμε – εν μέρει – στο δεύτερο μέρος και συγκεκριμένα στο 62ό λέπτο με ένα άπιαστο σουτ του Καλλιάνη από την γωνία της μεγάλης περιοχής.
Στη συνέχεια, η κάθε ομάδα κοιτούσε να διαφυλάξει αυτό το σκορ και αν μπορούσε σε κάποια αντεπίθεση να έκλεβε τη νίκη. Αντεπιθέσεις από τη μία πλευρά, αντεπιθέσεις από την άλλη πλευρά, και οι καρδιές όλων μας στην εξέδρα κόντευαν να σπάσουν.
Το σκορ παρέμεινε στο 1-1, και οι καρδιές μείναμε στις θέσεις τους, με την ομάδα μας να δικαιούται να φωνάζει για δύο μη καταλογισμένα πέναλτυ στο 90ό λεπτό στην ίδια φάση.
Πέρασε και αυτό το κεφάλαιο και πάμε για το επόμενο, καθώς τίποτα δεν κρίθηκε σήμερα.
Επόμενη αγωνιστική, στο γήπεδο της Ακαδημίας Πλάτωνος με την ομάδα του Α.Ο. Κωφών.
Την προσοχή μας και σ’ αυτό το ματς, γιατί κάθε τρίποντο είναι χρυσάφι, και καμία ομάδα δεν πρόκειται να μας “ανοίξει τα πόδια της” αν δεν το προσπαθήσουμε εμείς.
Την προσοχή μας, για να μην έχουμε άλλο άγχος και για να μπορούμε να καθυσηχάσουμε τις καρδιές μας για τη συνέχεια του πρωταθλήματος, και να μπορούμε να κοιμόμαστε καμιά ώρα τις νύχτες πριν από τα ντέρμπι γιατί, προσωπικά, άλλη αγωνία δεν την αντέχω.
ΦΟΙΝΙΚΑΣ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ – ΑΠΟΛΛΩΝ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ 1-1
(Γκολ: 62′ Καλλιάνης / 24′)
Η σύνθεση της ομάδας:
1) Αραβανής
2) Στεφανής
3) Σαμπατακάκης (72′ Λαμπράκος)
4) Ζαφείρης
5) Φαρμάκης
6) Ψυχογιός
7) Καλαμοτουσάκης (58′ Κανακίδης)
8) Παπαγιαννόπουλος
9) Φιλόπουλος (46′ Καλλιάνης)
10) Κλωνάρης
11) Βλάντι
