Μια λέξη μόνο, αυτοκτονία…

Μας πήρε μέρες για να συνειδητοποιήσουμε το τι συνέβη την Κυριακή το μεσημέρι στο γήπεδο του Γαλατσίου στον αγώνα της ομάδας μας, με αντίπαλο την Κορωνίδα. Είναι από αυτά τα περιστατικά που λες ότι “ναι, το έζησα και αυτό και τα έχω δει όλα στη ζωή μου”. Έτσι κι εμείς, μετά από τόσα χρόνια στην ομάδα αυτή δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε ανάλογο παιχνίδι σαν αυτό της Κυριακής.

Ούτε και το πιο πρόστυχο μυαλό δεν θα φανταζόταν την εξέλιξη αυτή που είχε το ματς, δηλαδή ακόμα και ο χειρότερος εχθρός μας να ήταν τέτοιο σενάριο δεν θα έγραφε.

Μπαίνοντας στο παιχνίδι μουδιασμένα, ψάχνοντας να βρούμε τα πατήματά μας και διαδρόμους για την αντίπαλη εστία, αργήσαμε να απειλήσουμε και η πρώτη ουσιαστική μας εμφάνιση στα αντίπαλα καρέ ήταν στο 26ό λεπτό, όταν και σημειώσαμε το 0-1 με τον Ραζάκη, μετά από πολύ ωραία σέντρα του Καββαδία και έξοχο συνδυασμό του Κουφού με τον Καλλιάνη. Μια ακόμα φάση καταγράφηκε μέχρι τη λήξη του πρώτου μέρους με τον Λαμπράκη να μην προλάβαινει να πλασάρει μετά από κόντρες στην μικρή περιοχή.

Τίποτα άλλο αξιοσημείωτο, με την γηπεδούχο ομάδα να περιορίζεται σε παθητικό ρόλο.

Στο δεύτερο μέρος ευτυχήσαμε να διπλασιάσουμε τα τέρματά μας με δράστη τον Καλλιάνη ύστερα από λάθος διώξιμο του αντίπαλου τερματοφύλακα. Ούτε στη συνέχεια σημειώθηκε κάτι καλό και για τις δύο ομάδες, κι όμως στο 65ό λεπτό η Κορωνίδα εκμεταλλεύτηκε την απίστευτη αδράνεια της άμυνας μας και την μη έξοδο του Μπιτζούνη και έκανε το 1-2.

Σα να μην έφτανε αυτό, δύο λεπτά αργότερα, της δώσαμε την ευκαιρία να φέρει το ματς στα ίσα, αφού ο Μίχος υπέπεσε σε αχρείαστο πέναλτυ, στο οποίο οι γηπεδούχοι ευστόχησαν.

Κι έτσι χωρίς να το έχουμε καταλάβει σε μια στιγμή από εκεί που όλα δείχναν ότι θα περνάγαμε ένα ευχάριστο απόγευμα Κυριακής φτάσαμε να είμαστε ισόπαλοι με μια ομάδα που ούτε καν είχε πατήσει την μεγάλη μας περιοχή, και δεν έψαχνε τίποτα στον αγωνιστικό χώρο.

Με τα λεπτά να κυλούν και χωρίς να έχουμε καταφέρει να φτάσουμε σε τρίτο γκολ, μια απίστευτη φάση συνέβη στο τελευταίο λεπτό του αγώνα, όταν ο Κότσο στο χώρο του κέντρου στην προσπάθεία του να περάσει μια κάθετη πάσα, είδε την μπάλα να χτυπάει πάνω σε αντίπαλο και αυτομάτως από αυτήν την καραμπόλα να βγαίνει μπαλιά πάρε
βάλε στον αντίπαλο επιθετικό, ο οποίος ήταν σε θέση οφσάιντ.

Ο έντιμος επόπτης Στάμος, είδε άμεσα την παράβαση και σήκωσε το σημαιάκι του από την αρχή της φάσης, αλλά ο εγκληματικά ημιμαθής διαιτητής Σκούρας τον αγνόησε θέλοντας να πάρει την φάση και το κρίμα στο λαιμό του κατακυρώνοντας το γκολ. Για κάτι τέτοιους και για κάτι άλλους χαλάμε τα Σαββατοκύριακά μας, και απορούμε γιατί ακόμα η Ένωση τους δίνει το δικαίωμα να κρίνουν και να παίζουν με τον ιδρώτα των παιδιών μας.

Δε λέμε ότι δε φταίμε κι εμείς γι’ αυτό το αποτέλεσμα αλλά το έγκλημα του Κου Σκούρα δεν μπορούμε να το παραβλέψουμε. Έδωσε ουσιαστικά την νίκη σε μια ομάδα που της ήρθαν όλα στο χέρι, και δε μπορεί να φανταστεί κάνεις πόσο τέλεια εφαρμογή βρίσκει στην περίπτωση αυτή η φράση “Έπεσε απ’ την Ακρόπολη και βρήκε πορτοφόλι”.
Μια αμυντική αδράνεια, ένα ανούσιο πέναλτυ και ένα γκολ πεντακάθαρο οφσάιντ από καραμπόλα έδωσαν την νίκη στην εντελώς ακίνδυνη ομάδα του Γαλατσίου.

Πολύ δύσκολα το χωνεύει κανείς όλο αυτό, αλλά πρέπει γιατί η συνέχεια είναι δύσκολη και δεν υπάρχει χρόνος για να το σκεφτόμαστε άλλο.

Επόμενη αγωνιστική, υποδεχόμαστε στο γήπεδο της Χωράφας, την ομάδα της Ειρήνης Πετρούπολης.