Μακριά από ένα θετικό αποτέλεσμα έμεινε η ομάδα μας και το περασμένο Σαββάτο, όπου στο γήπεδο της Λυκόβρυσης αντιμετώπιζε την τοπική ομάδα. Πάει κοντά ένας μήνας από την τελευταία φορά που πανηγυρίσαμε τρίποντο (03/03 1-0 την Τερψιθέα εντός) και είναι προφανές πλέον ότι βρισκόμαστε σε ένα κακό φεγγάρι, από αυτά που κάθε ομάδα δικαιούται να περάσει, είτε είναι ερασιτεχνική είτε όχι.
Είναι δεδομένο επίσης, ότι αυτή η καμπή θα ξεπεραστεί άμεσα καθώς έτσι έχει δείξει η ιστορία, και κυρίως γιατί ο Γιώργος Μαχειμάρης και οι ποδοσφαιριστές του είναι συσπειρωμένοι, είναι μια δυνατή καθημερινή παρέα, με την “ομπρέλα” της διοίκησης να βρίσκεται πάντα από πάνω τους.
Στα αγωνιστικά του Σαββατιάτικου αγώνα, μπορεί το σκορ να δείχνει μια άνετη ήττα αλλά μόνο έτσι δεν ήταν καθώς ο αγώνας ήταν απόλυτα μοιρασμένος με τις δύο ομάδες να έχουν ισάξιες ευκαιρίες. Στο 58ό λεπτό μια στιγμή αδράνειας έφερε τους ποδοσφαιριστές της γηπεδούχου σε θέση βολής και δεν χαρίστηκαν, κάνοντας με κοντινή προβολή το 1-0 ύστερα από παράλληλη μπαλιά.
Στο 70ό λεπτό ο Χαλικιάς είδε δεύτερη (αυστηρή) κίτρινη κάρτα και ο βαθμός δυσκολίας ανέβηκε κι άλλο. Τρία λεπτά μετά, μια εκτέλεση φάουλ του Οκσίσογλου βρήκε το αριστερό κάθετο δοκάρι των αντιπάλων, με την τύχη να μας δείχνει ότι δεν ήταν μαζί μας σε καμία περίπτωση, αφού κάλλιστα θα μπορούσε να πάρει τροχιά προς την εστία όμως η μπάλα γύρισε στη μικρή περιοχή των αντιπάλων.
Δύο λεπτά μετά από αυτή τη φάση, ήρθε και το δεύτερο γκολ, σε άλλη μια στιγμή που δεν υπήρχε η κατάλληλη συγκέντρωση από την άμυνά μας, που έφερε τον αντίπαλο επιθετικό σε θέση βολής όπου με ένα ψηλοκρεμαστό σουτ έγραψε το 2-0.
Όποια προσπάθεια για αντίδραση δεν οδήγησε σε κάτι θετικό και το σκορ παρέμεινε μοιραία στο 2-0.
Η φάση βέβαια που θα θυμόμαστε όλοι και σημάδεψε την αναμέτρηση, έγινε στο 32ό λεπτό όπου ποδοσφαιριστής των αντιπάλων τραυματίστηκε και βγήκε εκτός γηπέδου κουτσαίνοντας για να πάει στον πάγκο του. Ο αρχηγός μας, ο Βαλάντης Αναγνωστόπουλος, έσπευσε σε μια διακοπή -και ενώ ο αντίπαλος ποδοσφαριστής ήταν εκτός γηπέδου και δεν επηρρέαζε τη ροή του αγώνα- να τον βοηθήσει να φτάσει στον πάγκο πιο γρήγορα ώστε να μην πονάει περαιτέρω και τον πήρε στους ώμους του. Η κίνηση του αυτή όπως ηταν λογικό καταχειροκροτήθηκε από όλη την εξέδρα, με τον Βαλάντη να δείχνει στο ευρύ κοινό την ποιότητά του σαν προσωπικότητα, το τεράστιο ήθος του και όλα αυτά τα στοιχεία του χαρακτήρα του, για τα οποία είμαστε περήφανοι που τα τελευταία τέσσερα χρόνια φοράει τη φανέλα του συλλόγου μας και διατελεί και αρχηγός μας.
Μπορεί λοιπόν να χάσαμε αγωνιστικά, αλλά κερδίσαμε σε ήθος και περηφάνεια, αφού αυτή η στιγμή ήταν δείγμα -όχι μόνο του χαρακτήρα του Βαλάντη- αλλά και όλων αυτών των ποδοσφαιριστών που κοσμούν την ομάδα μας φέτος. Όλα αυτά τα παιδιά που μας έχουν φέρει ως εδώ σήμερα, επτά εβδομάδες πριν το φινάλε να περιμένουμε πότε θα έρθει το Σαββατοκύριακο για να βρεθούμε κοντά τους, κάθε φορά ένα βήμα πιο κοντά στην επίτευξη του μεγάλου μας στόχου.
Κι αν κάναμε τρια βήματα πίσω τις τελευταίες αγωνιστικές, είναι ίσως για να πάρουμε ώθηση για την αποκορύφωση του μαραθωνίου.
Επόμενη αγωνιστική, υποδεχόμαστε στο γήπεδο της Χωράφας, την ομάδα της Κοψαχείλας.
