Επιστροφή στα ίδια…λάθη

Και εκεί που αρχίσαμε να κακομαθαίνουμε από τις τελευταίες μας εμφανίσεις, και όλα έδειχναν ότι έστω και τώρα, που δεν έχει κανένα νόημα, συνήλθαμε από την μεγάλη αγωνιστική μας καμπή, ήρθε ο χθεσινός αγώνας με την ομάδα της Λυκόβρυσης να μας δείξει γιατί δεν μπορέσαμε να διεκδικήσουμε φέτος το κάτι παραπάνω.

Γιατί ένα πρωτάθλημα δεν είναι ένας, δύο, τρείς ή πέντε καλοί αγώνες που κάναμε (με διακοπές), κατά τη διάρκεια της χρονιάς, αλλά 30 δύσκολες μάχες που απαιτούν την ίδια σταθερότητα και σοβαρότητα. Με άλλα λόγια το λένε και διάρκεια.

Στο Σαββατιάτικο ματς με τη Λυκόβρυση, μπήκαμε σχετικά νωθρά, και οι φιλοξενούμενοι που καιγόντουσαν για το παιχνίδι, ήταν ελαφρώς πιο επικίνδυνοι στο πρώτο μέρος, όχι όμως κάτι το ουσιαστικό. Τρεις-τέσσερις φάσεις σημειώθηκαν στις δύο εστίες, τίποτα όμως το πολύ ιδιαίτερο.

Το μοναδικό τέρμα και οι καλύτερες φάσεις σημειώθηκαν στην επανάληψη, με την ομάδα μας να βρίσκεται για άλλη μια φορά φέτος, πίσω στο σκορ, και τελικά να μην μπορεί να το γυρίσει, όσο κοντά και αν έφτασε στο γκολ. Το γκολ λοιπόν που έκρινε την αναμέτρηση ήρθε στο 58ό λεπτό για τους φιλοξενούμενους, και από το σημείο αυτό και μετά αυξήσαμε την πίεση μας στην αντίπαλη άμυνα, χωρίς αποτελεσματικότητα όμως.

Το υπόλοιπο μέρος του αγώνα βρήκε την ομάδα μας να πιέζει κάτω από τη σέντρα τον αντίπαλό της, που πέρασε την μεσαία γραμμή 3 ή 4 φορές σε όλο το δεύτερο ημίχρονο. Ουσιαστικοί όμως δεν γίναμε σε καμία στιγμή και το 0-1 εις βάρος μας παρέμεινε, και η 10η ήττα μας στο φετινό πρωτάθλημα ήταν γεγονός. Ένα όχι και τόσο θετικό στατιστικό.

Επόμενη αγωνιστική, στο γήπεδο των Μελισσίων με αντίπαλο την ομάδα του Νεοπεντελικού.