Μείναμε μετεξεταστέοι, αλλά…

Να προετοιμάζεσαι όλη τη χρονιά για τις Πανελλήνιες και στο τέλος να αποτυγχάνεις πλήρως, και ενώ ακόμα και μετά τα αποτελέσματα, ο ίδιος πιστεύεις ότι τα ήξερες και, και, και…και σε ποιόν δεν έχει τύχει αυτό; Ποιός τότε που δεν είχε γράψει καλά δεν έψαξε να βρει μια δικαιολογία για να φορτώσει εκεί την αποτυχία του;

Είναι η ράτσα μας τέτοια, που δε μας αφήνει πολλές φορές να δούμε πιο μακριά από την μύτη μας και μας κάνει να ξεχνάμε την καμπούρα που κουβαλάμε στην πλάτη μας. Ποιος λοιπόν πιστεύει ότι για την ήττα της ομάδας μας την Κυριακή, δεν φταίει αυτός αλλά ο δίπλα του;

Ποιος προσπαθεί να ξεφορτωθεί από πάνω του το βάρος μιας ήττας; Όλοι φταίμε, και οι μέσα και οι απ’ έξω. Ακόμα και οι φίλοι της ομάδας μας, δεν φάνηκαν (φανήκαμε) έτοιμοι για αυτό το παιχνίδι.

Προς Θεού όμως, μη το μεγαλοποιήσουμε και άλλο, πολύ καλή ομάδα η Αργυρούπολη, αλλά όχι και το κάτι ιδιαίτερο. Δεν είχε και καμία φαντασία στο παιχνίδι της, στη δύναμη το πήγε, γιατί αυτό μπορούσε να κάνει και έτσι το κέρδισε. Μας νίκησε όμως γιατί εμείς δεν βρεθήκαμε καθόλου σε αυτή την αναμέτρηση. Σαν να μη κατεβήκαμε ποτέ να παίξουμε.

Και απέναντι σε μια ομάδα που στον πρώτο γύρο κάναμε ότι αυτοί μας έκαναν την Κυριακή, σε ένα γήπεδο το οποίο ακόμα και τώρα μετράει μία μόλις ήττα και αυτή από εμάς. Εμείς οι ίδιοι λοιπόν χάνουμε τα παιχνίδια, εμείς τα κερδίζουμε, εμείς τους κάναμε να φαίνονται μάγκες, εμείς τότε τους κάναμε να φύγουν με σκυμμένα κεφάλια.

Για την ιστορία λοιπόν, ηττηθήκαμε για πέμπτη φορά φέτος και για δεύτερη μέσα στην έδρα μας. Η Αργυρούπολη προηγήθηκε στο 33′ με κοντινή προβολή και στο 48′ διπλασίασε τα τέρματα της. Και εκεί κλείδωσε και το ματς. Όπως και με την Α.Ε. Αιγάλεω, έτσι και τώρα, δεχόμαστε γκολ με την έναρξη του δευτέρου μέρος και από εκεί και πέρα τίποτα…

Το δυσάρεστο λοιπόν είναι ότι χάσαμε, το ευχάριστο είναι ότι μετράμε μόλις την 18η αγωνισιτική του πρωταθλήματος και μένουν ακόμα 12 για να αποδείξουμε τελικά αν έχουμε τα απαιτούμενα….προσόντα για το βήμα παραπάνω. Ας δείξει λοιπόν, ο καθένας μέσα στο γήπεδο την αξία του, ας δίνει σε κάθε αγώνα ο καθένας και την ψυχή του, όχι απαραίτητα για την ομάδα και τη φανέλα που φοράει, αλλά έστω γιατί σέβεται τον εαυτό του και δεν του αρέσει να χάνει. Και δεν πιστεύω ότι δεν έχουμε σαν ομάδα αυτά που χρειάζονται, γιατί το έχουμε ήδη δείξει σε νικηφόρους αγώνες μας φέτος και μάλιστα σε ντέρμπυ. Τώρα όμως μπαίνουμε στην τελική ευθεία, τώρα θα δούμε την αξία του καθενός.

Μεγάλο παίκτη σε κάνουνε οι νίκες στα μεγάλα παιχνίδια. Όσο επιμένεις να παίρνεις μόνο τα μικρά και δειλιάζεις στα μεγάλα, μικρός θα παραμείνεις.

Επόμενη αγωνιστική, εντός έδρας πάλι, με την ομάδα των Βριλησσίων.